Tuesday, August 23, 2011

என் கிராமத்து சிட்டுக்கள்!

              "அக்கா நேத்து எங்க மாமா வீட்டுக்கு வந்திருந்தாரு! அதான் இப்போ ஏதோ பெரிய பெரிய துணி கடைக்கெல்லாம் ஆளு எடுக்கராங்கலாமா! அங்க துணி பீஸ் கட் பண்றது மடிச்சு வைக்கறது இது தான் வேலையாம்! தினம் 100 ரூபா தர்றாங்கலாமா. அவங்களே வேன்ல வந்து கூட்டிட்டு போறாங்களாமா! அதுதான் எங்க மாமா வர்றியான்னு கேட்டார் இங்க எத்தன துணி தெச்சாலும் ஒரே சம்பளம் தான அங்க நம்ம வேலை செய்யறதுக்கு தகுந்த மாதிரி சம்பளம் ஓவர் டைம் னு நம்ம இஷ்டப்படி வேலை செய்யலாம்ல ன்னு சொல்றாரு ," இது எங்க ஊர் துணி தெக்கற கடைல நான் கேட்ட பேச்சு! 
                      எங்க ஊர் ஒன்னும் ரொம்ப பெரிய பெரிய ஊர் ஒன்னும் இல்லைங்க!   சின்ன ஊருன்னாலும் பக்கத்துல ரெண்டு கிலோமீட்டர் கிழக்கு பக்கம் பெரிய பெரிய காலேஜும் ஸ்கூலும் ரெண்டு கிலோமீட்டர் மேற்கு பக்கம் பெரிய டவுனும் இருக்கு! ஆனால் அடிக்கடி பஸ் தான் இல்லை! எங்கயாவது வெளிய போகணும்னா கூட சில மணி நேரம் பஸ் க்கு காத்திருக்கணும்!
          இங்கயும் பெரிய பெரிய வேலைக்கு போறவங்களும் இருக்காங்க! பக்கத்து காலேஜுக்கும் ஸ்கூலுக்கும்  வேலைக்கு நிறைய பேர் இங்க இருந்து போறாங்க!
                  காலைல காலேஜு நேரத்துக்கு ரெண்டே பஸு அதுலயும் படிக்கட்டுல தான் இடம் இருக்கும். அதுவும் பஸ் பாசு, மதியம் ஒரு வேலை சத்துனவுன்னு ரொம்ப ஏழைக்குடும்பத்துல இருந்து ஸ்கூலுக்கு போற குழந்தைகளும் உண்டு அவங்களுக்கு அந்த நேரத்துக்கு ஒரே ஒரு கவர்மென்ட் பஸ் தான்!




              சாயந்திரம் அதே மாதிரி தான் ஒரே பஸ் ல அத்தனை  குழந்தைகளும் படிக்கட்டுல தொங்கிட்டு வர்ரத பார்த்தா அப்பப்பா! இத பார்க்கிற பல நல்ல மனசுக்காரங்க சொல்றது என்னன்னா " வேற பஸ் ஆ இல்ல எல்லாம் இதுலே தொங்கிட்டு வருதுங்க பாரு". சில நாள் பஸ்ல ஏற முடியாம வேற பஸ் இல்லாம நடந்து வர்ற குழந்தைகளும் உண்டு.
         இதெல்லாம் ஒரு பக்கம் நாளும் இந்த கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வேலைக்கு போறவங்க இருக்காங்களே அவங்க பொளப்பு பாவங்க. அதுவும் குழந்தை இருந்துட்டா அவ்ளோ தான்! காலைல குழந்தைக்கு எல்லாம் செஞ்சு வச்சிட்டு சமையலும் செஞ்சுட்டு அஞ்சு மாசம் ஆறு மாசம் கை குழந்தைய வீட்டுல யார்கிட்டயாவது விட்டுட்டு போவாங்க பாருங்க. 
              இதுல இன்னொன்னு என்னன்னா குழந்தை அம்மா வீட்டுல கொஞ்சம் நாள் மாமியார்கிட்ட கொஞ்ச நாளும் விட்டுட்டும் வேலைக்கு போவாங்க. இதுக்கும் அந்த அதுதான் எங்க ஊர் நல்லவங்க சொல்லுவாங்க பாருங்க "அப்படி என்ன பச்சை குழந்தைய விட்டுட்டு வேலைக்கு போகோணுமா! அதுதான் புருஷன் வெளியூர்ல சம்பாரிக்கிறான் ல அது போதாதா!".அவங்களுக்கு என்ன தெரியும் குடும்ப சூழ்நிலையும் பால் வாசம் மாறாத குழந்தைய வீட்டுல விட்டுட்டு மாசம் ஆயிரம் ரெண்டாயிரத்துக்கும் வேலைக்கு போற கஷ்டம்!
      அதெல்லாம் எதுக்குங்க நானும் அதே பக்கத்து காலேஜுல தாங்க படிக்கிறேன் என்னை மாதிரி இங்க இருந்து கொஞ்ச பேரு படிக்க வர்றாங்க! தினம் அஞ்சு அஞ்சரைக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வந்திருவேன் அப்பவல்லாம் ஒருத்தரும் ஒன்னும் சொல்லமாட்டாங்க ஏதாவது ஒரு நாள் கொஞ்சம் லேட்டாகி ஒரு ஆறு மணிக்கு வந்தா ஊர் எல்லைய தொடறதுக்கு முன்னாடியே எங்கயாவது இருந்து ஏதாவது ஒரு குரல் கேட்கும் பாருங்க அப்படியே இன்பத் தேன் வந்து பாயும் காதுல அப்படி இருக்கும், சொல்லுவாங்க பாருங்க "என்ன இவ்வளவு நேரமா காலேஜு இருந்தது.விடிய விடிய காலேஜு வெக்கறான்களா".


               பசங்களுக்கும் அதே கதி தாங்க "படிக்க போறேன் படிக்க போறேன்னு போய் எங்க ஊர் சுத்திட்டு வரானோ இவன் எல்லாம் எங்க வீட்ட பார்க்க போறான்!" அப்படீன்னு வீட்டுல இருக்கிற கஷ்டத்துலயும் ஒரு நாலு வருஷம் கஷ்டப்பட்டு படிச்சுட்டா எங்கயாவது வெளியூர்ல கண்டிப்பா வேலை கிடைக்கும்னு பெத்தவங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லிட்டு பேங்குல தர்ற கல்விக்கடன நம்பி படிச்சுட்டு வெளில எங்கயாவது பகுதி நேரமா வேலை செஞ்சுட்டு ராத்திரி வர்ற பசங்களையும் பார்த்து பேசுவாங்க!
                 அதே பசங்க வெளியூர்ல வேலை கிடைச்சு போய்ட்டா இன்னொன்னும் சொல்லுவாங்க "இங்க இருந்தப்பவே அவன் சரியில்ல அங்க போய் எவள இழுத்துட்டு வர்ற போறானோ ". 
            வெறும் உடையிலையும் உணவுலயும் நாகரிகத்தை நாடும் என் கிராமத்து மக்கள் இன்னும் மனசளவுல 1970 லையே நிக்கறாங்க. இந்த கிராமத்த மாத்தியே ஆகணும்னு இன்னும் எல்லா பேச்சையும் கேட்டுட்டு முள்ளுக்கு மத்தியில துளிர்விட்டு இன்று மிளிர போராடிக்கொண்டிருக்கும் என் கிராமத்து சிட்டுக்களுக்காக என்னுடைய வரிகள்!

Friday, August 19, 2011

விழிகள்...

உனது விழி
பார்வையின் தாக்கம் 
என் விழிகள் முதல்
என் விரல் நுனி வரை
உடனே 
நிறைந்து விடுகின்றன 
இந்த வெள்ளைக் காகிதங்கள்!

விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் ...

விண்ணே!
கள்ளமில்லா சுவடுகள்
கலங்கி கண்ணீர் வடிப்பதென்ன
காதலாய் !

என் சுவாசம் தீண்டும்
உன் காதல் மழையில்
நனைகிறேன் நான்!

தித்தித்திருக்கிறேன்
உன் காதலில்
சிக்கித் தவிக்கிறேன்
உன் மௌனம் தாங்காமல்!

கலங்குகிறது என்
மேனி உன் வெப்பத்தில்!
உன் வெண்ணிலா புன்னகை
சமர்ப்பிக்கிறது
ஆயிரம் ஆயிரம்
முத்தங்களை!

என் சுவாசம் போதும்
என நீ வாழ்வதும்
உன் நிழல் போதும்
என நான் வாழ்வதும்
இது தான் காதலோ!

உன் விழிகளின் மொழி அறியேன் நான்...


பார்த்தும்
படித்துப்படித்து பார்க்கிறேன்,
புரியவில்லை!
வார்த்தைகள் என்ன புதிதா?
வாக்கியங்கள் என்ன பெரிதா?
மொழி மறந்தேனோ 
என்ற சந்தேகம்!
தேடித் தேடிப்பார்க்கிறேன்
மீண்டும் மீண்டும் 
ஏங்குகிறேன்!
புரியாத மொழியாயினும் 
கற்றுக்கொள்கிறேன் 
உன் கண்கள் பேசும் மொழியினை!

Friday, August 12, 2011

கனாத்துளிகள்...

என் வலைப்பூவிற்கு அனைவரையும் வரவேற்கிறேன்!

விழியோரம் என் நேற்றைய கனவுகளின் மீதமும் இதழோரம் என் கடைசி புன்னகையின் மீதமும் இன்று முற்றிலும் மௌனமகிப்போக நாளைய மாற்றத்தை   எதிர்பார்த்து  எதிர்நீச்சல் போடும் சராசரிப்பெண்ணே  நானும்... 

கடந்து வந்த பாதையில் மீதமாகி இருக்கும் என் அனுபவங்களில் உதிர்ந்த ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகளுக்கு ஒற்றை பதிலை வேண்டி இந்த வலைப்பூவில் தஞ்சம் கொண்டுள்ளேன்...    


Thursday, August 11, 2011

சிவா...

           என்னடா சிவானு ஒரு இடுகைன்னு பாக்கறீங்களா. ஒன்னும் இல்லைங்க இன்னைக்கு ப்ளாக்ல என்ன போடலாம்னு யோசிச்சப்ப சில தலைப்ப நினைச்சா என்ன எழுதறதுன்னே தெரியல அதுதான் வித்யாசமா இருக்கட்டுமேன்னு சிவாவ பத்தி சொல்லலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.      
           
          
     சிவா வேற யாரும் இல்ல என்னோட தோழி. நாங்க இளங்கலை பட்டம் ஒரே காலேஜுல தான் முடிச்சோம் ஆனால் இந்த காலேஜ் வந்து அவளை மறுபடியும் சந்திக்கிற வரைக்கும் அவளுக்கு நான் யாரோ எனக்கு அவள் யாரோ தாங்க. அப்ப நாங்க எவ்வளோ நல்ல புள்ளைங்கன்னு பாருங்க.


             ஆனால் அவள் பேரை மட்டும் மைக்கில் அடிக்கடி கேட்டிருக்கிறேன் அப்பப்ப லைப்ரரி பக்கம் பார்த்திருக்கிறேன். அவள் எப்பவும் அங்க தான் இருப்பா நான் தான் அந்த பக்கம் அதிகமா போனதில்லை. அவளை நான் முதல் முதலா பார்த்தது கூட லைப்ரரி முன்னாடி தான் janavary 29-2010. அப்ப அவ தான் எனக்கு லைப்ரரி ல புக் எடுத்து கொடுத்தா(அது தாங்க நான் லைப்ரரில எடுத்த முதல் புக் அப்ப! இப்ப நிறையா புக் எடுக்கறேன் அவ கை ராசி ! ) அதுதாங்க எங்களோட முதல் சந்திப்பு .

             அப்புறம் ஒரு தடவ வெளி காலேஜ்ல நடக்கும் போட்டிக்கு ரெண்டு பெரும் போயிருந்தோம் அவள் தனியா அவள் தோழிகளோட  நான் தனியா என் தோழிகளோட... ரெண்டு பேரும் பக்கத்து பக்கத்து சீட்டுல கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரம் ஒண்ணா தான்  உட்கார்ந்திருந்தோம் ஒண்ணா தான் சாப்பிட்டோம் . நீங்களே வேணா பாருங்க.

        நந்தா கல்லூரி 

              ஆனால் அவள் மட்டும் நம்ப மாட்டேன்கிரா கேட்டா மறந்துட்டேங்கிரா அதுக்காக நான் என்ன 16 வயதினிலே கமலஹாசன் மாதிரி என்னென்ன பண்ணோம்னு  நடிச்சுக்காட்டவா முடியும். 
             அப்பல்லாம் மேடம் அவ்ளோ பிசி என்ன நியாபகம் வெச்சுக்கிற அளவுக்கு டைம் இல்ல. இப்ப பாருங்க மறுபடியும் ரெண்டு பேரும் முதுகலை பட்டத்துக்கும் ஒரே காலேஜ் ஒரு நாள்ல எட்டு மணிநேரத்த என் கூட செலவழிக்க வேண்டிய கட்டாயம்... 
             விதி பாருங்க தனித்தனியா ஒரே காலேஜ்ல அறிமுகமே இல்லாம படிச்ச எங்க ரெண்டு பேர்த்தையும் எப்படி இப்ப இப்படி நெருக்கமா..  எங்களால நம்பவே முடியல இத சொல்லி சொல்லியே நினைத்து ரசித்து அந்நியமா நாங்க சந்திச்ச காலங்கள அசைபோடுவோம் (தப்புங்க அசைபோடுவேன்.) ஏன்னா அவளுக்கு தான் என் கூட பேசுன நியாபகமே இல்லையே.

நானும் சிவாவும்...

                வியாழக்கிழமை ( இன்னைக்கு தாங்க ) மதியம் காலேஜ் மெஸ்ல தக்காளி சாப்பாடும் சாம்பார் சாப்பாடும் வடை பாயாசத்தோட...வடை கல்லு மாதிரி இருந்தாலும், பாயாசம் சூப்பர். நானும் சிவாவும் ஒன்றரை கப் குடிச்சோம். 
                   சாப்பிட்டு வந்து கிளாஸ்ல உட்கார்ந்தா செமினார் ஆர். வாரத்துல ஒரு நாள் அஞ்சு பேரு செமினார் எடுப்பாங்க. மேம் எடுத்தாலே நாங்க கவனிக்கமாட்டோம் இவங்க எடுத்த மட்டும் எப்படி.. நான் போன வாரமே செமினார் முடிச்சுட்டேன்ல.
                         இதுல பாதி பேரு ஓடி போயிருவாங்க ( தப்பா நினைக்காதீங்க od-On Duty Permission) அதனால இன்னைக்கு கிளாஸ்ல கூட்டமே இல்ல. நாங்க எப்பவும் போல எங்க வேலைய பார்க்க ஆரம்பிச்சோம். சில பேரு தூங்கினாங்க சில பேரு பேசிட்டிருந்தாங்க. நானும் சிவாவும் எங்க ப்ளாக் பத்தி கமெண்ட் அடிச்சிட்டிருந்தோம் . 

          
             அப்ப சிவா சொன்ன ஒரு விஷயத்த நான் இங்க சொல்லியே        ஆகணும். அவ என் ப்ளாக் பத்தி சொல்லிட்டிருந்தப்ப நீ ரொம்ப தமிழ் நடைலையே எழுதற எதார்த்தமா இல்லை அப்படின்னு சொன்னா. எனக்கு புரியல அதுக்கு அவ ஒரு விளக்கம் கொடுத்தா பாருங்க. அது என்னன்னா " நான் ஒரு பிகர கரெக்ட் பண்ணனும்னா ரோட்டோரத்துல இருக்குற பூவோட ரெண்டு அருகம்புல்லை சேத்து கொடுத்து கரெக்ட் பண்ணிருவேன். ஆனால் நீ அஞ்சு ரூபா போட்டு ஒரு ரோஜா பூவ வாங்கி அதுல மல்லிகை பூவ சுத்தி அதுக்கும் கலர் அடிச்சு ஒரு கவிதையும் எழுதி உன் கடைக்கண் பார்வைல விழுந்து என் கடவாபல்லு போச்சுன்கிற வரைக்கும் சொல்லி அதே பிகர கரெக்ட் பண்ணுவ" இதுதான் அவ சொன்ன விஷயம். அவ இத சொல்லி சொல்லி இன்னைக்கு மதியம் பூரா சிரிச்சே சலிச்சோம்.இத சொன்னதுல இருந்து எனக்கு என் ப்ளாக் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவ சொன்னது தாங்க நியாபகம் வருது. 
                     இப்படி ஒரு கம்மெண்ட நான் எதிர்பார்க்கவே இல்ல. அதனால தான் இந்த இடுகயவாவது அவ சொன்ன மாதிரி ட்ரை பண்ணலாமேன்னு பார்த்தேன். இதுவும் எப்படி இருக்குனு தெரியல.  அவங்க(சிவா) சரி பார்த்தா சரி....

Monday, August 1, 2011

பெண்ணே நீ கொஞ்சம்..


ஒற்றை புள்ளியில் உன் ஆரம்பம்
வெட்ட வெளியான உன்னை பற்றிய 
பேச்சுக்களை வெட்டி விடு!
அமைதியை இரு மற்றவர்கள் 
உன்னை அலசிப்பார்க்கட்டும்!
வானம் முதல் வாழும் வாழ்க்கை வரை 
அனைத்தையும் அலசிப்பார்!

தேடத்தேடத் தான் தேவைகள் தீரும்
உன் மனதை அடைக்கிவை 
உன் அனுபவங்கள் பேசட்டும்!


சுயமாய் இரு சுயநலமின்றி முடிவெடு
உன் முடிவுகளில் நீ மட்டும் தனித்திரு!

உன் பாதையின் முட்கள் பற்றி கவலைப்படாதே 
உன் திறமைகளுக்கு முன் அனைத்தும் படிக்கட்டுகலாகும்!
உன்னை ஏழனமாய் பார்த்தவர்களை
ஏறிட்டு பார்க்கவை!

மற்றவர்களின் கேலிக்கும் கிண்டலுக்கும்
தளர்ந்து விடாதே அனைத்தும் உன் சாதனையில் மடிந்துவிடும்!

வாழ்க்கை பந்து உன்னை 
எத்தனை முறை எட்டி உதைத்தாலும்
எழுந்து நிற்கும் வித்தையை மட்டும் கற்றுவிடு 
அந்த வாழ்க்கையே 
உனக்கு வசமாகும் வசந்தமாகும்...
  
 
         
   

என் அம்மாவுக்கு...

பல இரவுகள் உறங்காமல் விழித்திருக்கிறேன்
செல்லமாய் உன் கரங்கள் என் நெற்றியை வருடி விட
அன்பாய் உன் இதழ்கள் முத்தமிடுவதை ரசிப்பதற்காக...

நீ என்னை பிரிந்திருக்கும் வேளையிலும் 
நீ உடுத்திய சேலையிலும் நீ போர்த்திய போர்வையிலும் 
உன் வாசம் நிரம்பி என் சுவாசமாய் போக
என் தனிமை போன தொலைவறியேன்...



பல நாட்கள் காய்ச்சலுக்காக ஏங்கியிருக்கிறேன்
உன் அன்பிலும்  அணைப்பிலும் தொலைந்து போக
நான் தளர்ந்து போகும் வேளையிலும்
" என் தங்கம் எல்லாம் பன்னிடும் "
என்று நீ சொல்லும்போதே 
விண்ணையே தொட்டுவிட்ட சந்தோஷம் எனக்கு...

உன்னிடம் திட்டு வாங்கவே 
எத்தனை முறை வேண்டுமென்றே சண்டையிட்டிருப்பேன்
தனியாக உண்ணப்பழகி வருடங்கள் பல கடந்தபோதும் 
குழந்தையை போல் நீ ஊட்டிவிட நான் உண்ணவே 
இன்றும்  விரும்புகிறேன்...


இருள் என்னை கவ்வியபோது 
உன் அன்பு சூழ்ந்திருக்கும் 
உன் அரவணைப்பில் அமைதியாய் உறங்கிப்போனேனே...

சோர்வின் கடைசி கட்டங்களிலும்
சந்தோஷத்தின் உச்சக்கட்டங்களிலும்
உன் பொன் மடியிலேயே இன்னமும் தவழ 
விழைகிறதே என் மனம்...


நீயும் நானும் மட்டுமே இருக்கின்ற நம் உலகில்
ஒரு குட்டி சூரியன் உதித்திட
முழு நிலவு பிறை நிலவாய் தேய்ந்துவிடுமோ     
என்று எண்ணிய என் அசட்டுத்தனத்தை  
நானே சிறு புன்னகையுடன் 
பழித்துக்கொள்கிறேன்...


ஏதேதோ எண்ணங்களில்  மூழ்கிக்கொண்டே நீ சமைத்திருந்தாலும்
அதை உண்ட  திகட்டோடே உள்ளுக்குள் ரசித்திருந்தும்
வேண்டுமென்றே வெறுமையாய் வார்த்தைகளில் வாதிட்டிருப்பேன்...
 
     
கோபத்திலும் கொஞ்சுகிறாய் திட்டுகையிலும் அணைக்கிறாய்
சக மனுஷியாய் என் சகளமும் உன் காலடியில் 
உன் மகளாய் என்றும் நான் உன் உயிரில்...      
எத்தனை கர்வம் என்னுள் என் நண்பர்களுக்கு உன்னை
அறிமுகப்படுத்துகையில்...

 
என் முன்னுரையும் நீயே...
என்  முடிவுரையும் நீயே ...
என் வாழ்க்கையின் பக்கங்களில்
அணு அணுவாய் நீ மட்டுமே 
உன் இடத்தை நிரப்பிவிட 
மீண்டும் ஒரு பிறவி நீயே என் அம்மாவாய்...
உன் கருவறையில் வாசம் செய்ய
எனக்கொரு வரம் தாயேன்...