Wednesday, September 7, 2011

சித்திரச் சிதறல்கள்!


இரவுகள் நீண்டுபோகக்கூடாதா
என சலுப்போடு விடியலில் 
விழிக்கும் விழிகள்!

விழித்துவிட்டதாலோ என்னவோ 
விரைவாக விரையமாகிக்கொண்டிருக்கும் 
காலத்தோடு சிறு ஓட்டம் 
சலசலப்பும் வேலையுமாய் 
முடித்துவிட்டு திரும்பினால்
நேரத்தை காட்டி விரட்டும் 
கடிகாரம்!

நொடிகள் கொஞ்சம் நீளக்கூடாதா 
என தவித்தே ஓடும் பாதங்கள்
பள்ளிக்கு, மணி ஓசையை நோக்கி!



படபடக்கும் இதயத்துடிப்பும் 
சலனமின்றி மௌனித்துப்போகும்,
வண்ணத்துபூச்சிகளாய், 
சிறகுகள் முளைத்தது போல்
துள்ளி ஓடும் பாதங்களை
காணும் போது!

இருக்கங்கள் கூட
இலகிப்போகும் அவர்களின் 
மழலை மொழியில்!

அங்கு எனது வேலையோ 
பிஞ்சு விரல்கள் சிதறும் 
சித்திரங்களை சீர்திரித்தும் வேலை!

சிறகுகளை சிலிர்த்துக்கொண்டு 
சில்வண்டுகள் சுற்றுவதாய்
எந்நேரமும் துருதுருவென 
சுற்றும் பாதங்கள்
நம்மையும் சிறகுகள் கொண்டு 
பறக்க தூண்டுமே!



செல்ல சண்டைகளும் 
அனாவசிய புகார்களும் 
கோபப்படுத்தாமல் மாறாய் புன்னகையை
தத்துக்கொடுத்துவிட்டு போகும்
ஆச்சரியமும் நடக்கும் இங்கே!

வெறுமையும் வெறுப்பும் 
மண்டியிட்டு மரணித்துப்போகும்,
படபடக்கும் இமைகள் பேசும் மொழியிலும்,
கள்ளமில்லா இதயத்தின் 
இதழோரப் புன்னகையிலும்!

பிரம்புகளும் கண்ணீர் வடிக்கும் 
பிஞ்சு கரங்களை காயப்படுத்தியதற்கு!
தனிமையில் தவித்து 
நித்தமும் சாகும், 
மரபெஞ்சுகளும், 
ஊமையான பள்ளிக்கூடத்து மரங்களும்,
விடுமுறை தினங்களில்!



அவர்களின் அனாவசிய கேள்விகளும்
அதிசயமாய் தோன்றும் பல சமயம்!
சில சமயம் நமக்கே 
பாடங்களும் நடத்தப்படும்!

இன்று வெறும் கிறுக்கல்களாய்
தொலையும் அவர்களது காலங்கள்  
நாளை அழகிய ஓவியங்களாய் உயிர்பெறட்டும்!


         குறிப்பு : என் கிறுக்கல்களை சீர்திருத்திய என் ஆசிரியர்களுக்காக என் வரிகள்!