Saturday, September 17, 2011

இழப்புகள்!

           இழப்புகள் என்ற வார்த்தையே ஒரு நிமிஷம் நாம இழந்தத ஏக்கங்களா கருவிழியில  கொண்டு வந்து நிறுத்தும்.  பலருக்கும் அப்படித்தான்! எனக்கும்!
           காசு பணம் நிரஞ்ச வீடு, கை நிறைய சம்பாரிக்கிற அப்பா, அன்பான அம்மா, ஆசைப்படற எல்லாமே நினைச்சவுடனே கிடைக்கிற சராசரி வாழ்க்கை வாழறவங்களுக்கு மத்தியில அம்மா அப்பாங்கிற வார்த்தைகளோட அர்த்தம் தெரியாம வாழற குழந்தைகளோட இழப்புகள் ரொம்ப வலியது. ஆண்குழந்தையோ இல்ல பெண்குழந்தையோ வாழ ஆசைப்படற வாழ்க்கை எல்லா மனசுக்கும் ஒன்னு தான.

Add caption
            இந்த மாதிரி சூழ்நிலையில வளர்ற குழந்தைங்களோட இழப்புகள் எத்தனை எத்தனை? முழுமையான பாதுகாப்பு, அன்பு, அக்கறை ன்னு எல்லாமே அவங்க வாழ்க்கைக்கு சம்பந்தமில்லாம போகும்போது அவங்க மனநிலை எப்படி இருக்கும்.
            ஆதரவற்றவர்கள் இல்லத்துல விடப்படற குழந்தைகளுக்கு பலரோட உதவில அவங்களோட தினசரி தேவைகள் பூர்த்தி ஆனாலும் அவங்க மத்த சராசரி குழந்தைகளோட( ஸ்கூல வெளியில ன்னு )  பழக நேரிடும் போது அவங்க அனுபவிக்கிற வலி. "ஏன் எனக்கு மட்டும் அப்பா இல்ல அம்மா இல்ல?" ங்கிற அவங்களோட கேள்வி இந்த ஆயுசுக்கும் அவங்க மனச உறுத்திக்கிட்டே தான இருக்கும்.
            அவங்களுக்கு தேவையானது எல்லாமே இருந்தாலும் அவங்க மனசு அதுல என்னைக்குமே நிறைவடையாது. நமக்கு தெரிஞ்சு நாம வாழற இந்த ஒரு வாழ்க்கையில அன்புங்கிற வார்த்தையோட அர்த்தம் முழுசா தொலைஞ்சு போகும் போது அதோட வலியும் ரொம்ப அதிகம் வலிமையையும் ரொம்ப அதிகம்.
                நான் பார்த்த ஆதரவற்றவர்கள் இல்லத்துல 175 பேரு இருந்தாங்க. அங்க அஞ்சு வருஷ குழந்தையில இருந்து மரணத்த நோக்கி பயணிக்கிற வயசானவங்க வரைக்கும் இருக்காங்க. அவங்கள கவனிக்கிறதுக்கு தனி ஆள் எல்லாம் கிடையாது. அங்க இருக்கறவங்களே தான் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஆதரவாக இருக்கறாங்க. குழந்தைகள பார்த்துக்கிற பெரியவங்க, உடம்பு  முடியாத வயசானவங்கள பார்த்துக்கிற இளசுங்க ன்னு எல்லாத்தையும் அவங்களே பார்த்துக்கறாங்க.


              அங்க இருக்கிற குழந்தைங்க பக்கத்துல இருக்கிற சில ஸ்கூல்லயே அந்த அந்த நிறுவனத்தோட பொறுப்புள படிக்கிறாங்க. என்னதான் அங்க எல்லோரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அன்பா துணையா இருந்தாலும் வெளி உலகத்துல மத்த சராசரி குழந்தைகள பார்த்து வளருகிற அந்த குழந்தைகளோட மனநிலை எப்படி இருக்கும் அவங்களுக்குள்ள எத்தனை ஏக்கங்கள் இருக்கும். 
              அங்க ரொம்ப நேரம் இருக்கறதுக்கோ அவங்களோட பேசறதுக்கோ எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கல, ஆனால் அங்க இருந்த பத்து நிமிஷத்துல நான் பார்த்த ரெண்டு குழந்தைங்க கிட்ட நான் கேட்ட கேள்வி " ஏன் இன்னைக்கு ஸ்கூலுக்கு போகலயா?" அதுக்கு அவங்க சொன்ன பதில் "இன்னைக்கு ஸ்கூல்ல பேரன்ட்ஸ் மீட்டிங் அதனால எங்க மிஸ் எங்களுக்கு லீவ் விட்டுட்டாங்க". அந்த பதிலில் தான் எத்தனை ஏக்கங்கள் இருந்திருக்குமோ?
              வளர வளர அவங்க இந்த இழப்பை ஏத்துக்கிட்டாலும் அவங்க மனசுல ஏதாவது ஒரு ஓரத்துல அந்த வலி இருந்துகிட்டே தான் இருக்கும்.

           
         

3 comments:

  1. I felt the pain in ur words dear... v hav to do somthing 4 them..

    ReplyDelete
  2. ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பு குறித்த தங்கள் பதிவு
    மனம் கனக்கச் செய்து போகிறது
    பொருளால் இல்லையென்றாலும் கூட
    வார்த்தைகளால் அவர்களுக்கு அனுசரனையாக இருக்கும்
    மனப்பான்மை அனைவருக்கும் வரவேண்டும்
    பகிர்வுக்கு நன்றி

    ReplyDelete
  3. வாழும் ஒற்றை வாழ்க்கையில்
    திருத்திவிட முடியாத பிழைகள்!
    எப்படி சரி செய்வது!

    ///பொருளால் இல்லையென்றாலும் கூட
    வார்த்தைகளால் அவர்களுக்கு அனுசரனையாக இருக்கும்
    மனப்பான்மை அனைவருக்கும் வரவேண்டும்///

    கருத்துரைக்கு நன்றி!

    ReplyDelete