Thursday, August 2, 2012

விலாசமில்லாத வினாக்கள்!!!


      "அப்பப்பா! இத்தனை பிரச்சனைகளை இவ்வளோ சின்ன வயசுல ஒரு பொண்ணா தனியா எப்படி சமாளிக்கிறது!!!" என்று ஜெனிலியா (சந்தோஷ் சுப்ரமனியம்) சொன்ன அதே வசனம் தான் இப்படி அசை போட்டுக்கொண்டே இந்த அரை வருடத் தேர்வை ஒரு வழியாக முடித்து ஒவ்வொரு  புத்தகமாக முடித்து மூடி வைப்பதற்குள் எத்தனை பாடு! இதற்கிடையில் நான் மேற்கொண்ட ஒரு சிறு சுற்றுப்பயனத்தை பகிர்ந்து கொள்ள மீண்டும் இந்த பதிவுப்பயணம்!!!! 
       எத்தனை இருப்பினும் மனித மனம் நினைப்பதற்கும் காலனின் கிறுக்கல்களுக்கும் வேறுபாடுகள் இருப்பது நிதர்சனம் தானே!!! எனது சுற்றுப்பயணம் வெளியூரோ வெளி நாடோ அல்ல. உள்ளூர் தான்! மூன்று நாள் பயணம் எத்தனை அனுபவங்கள் எத்தனை கேள்விகள்! எங்கயும் போகலிங்க! ஒரு சான்றிதழ் வாங்குவதற்காக மூன்று நாட்கள் வெவ்வேறு அரசு அலுவகங்களுக்கு செல்ல வேண்டியதாக இருந்தது!!! 
        முதல் நாள் நினைத்த காரியம் ஏதும் முடியவில்லை. நான் அலுவலகத்தை அடைந்து மூன்று மணி நேரம் ஆயிற்று யாரும் வருவதாக தெரியவில்லை. அங்கு எனக்கு முன்னே வந்தவர்கள் சிலரும் என்னைப்போலவே இருப்பவர்களிடம் அவ்வப்போது மணியைக் கேட்டுக்கொண்டும் வருகிறவர்கள் போகிறவர்களை வெறித்துப்பார்த்தபடியும் அமர்ந்திருந்தார்கள்! அவரவர்களுக்கு அவரவர் வேலை. நானும் பொழுது போகாமல் அருகில் இருந்த ஒரு நாற்பது நாற்ப்பத்தைந்து வயது பெண்ணிடம் பேச்சுக்கொடுக்க ஆரம்பித்தேன். அவர் அருகில் உள்ள ஊர் தான். அவருக்கு இடது கண் பாதித்திருந்தது! 
       அவர் ஊனமுற்றோருக்கான உதவித்தொகை வாங்குவதற்கு விண்ணப்பிப்பதற்காக வந்திருந்தார்! இத்தனை நாட்களாக வாங்காமலிருப்பதற்கு காரணம் கேட்டதற்கு அவர் தனக்கு இரண்டு வயதில் இருந்து பார்வை குறைப்பாடு இருந்ததும் நாற்பது வருடங்களாக தோட்டத்து வேலைக்கு போய் கூலி வாங்கிக்கொண்டிருந்ததனால் அந்த உதவித் தொகை அவசியமற்றதாக இருந்ததாகவும் இப்பொழுது உடல் ஒத்துழைக்காததாலும் வீட்டிலும் சரியான கவனிப்பு இல்லாததாலும் விண்ணப்பிப்பதாக சொன்னார்! "இத்தனை நாள் வாங்காம விட்டுட்டேன் ரெண்டு பசங்க இருக்கானுங்க பார்த்துப்பாங்க ன்னு தைரியமா இருந்துட்டேன் இத்தனை நாள் சம்பாரிச்சங்காட்டி ஊட்டுல வெச்சிருந்தானுங்க இப்போ உடம்பு சரி இல்லேன்னு நோவாளி ன்னு திட்டறானுங்க" ன்னு அவங்க சொன்னது இன்னும் கேட்கிறது. விதியிடம் சமர்ப்பிக்க ஆயிரம் வினாக்கள் விடையில்லாமல் இவர்கள் இதயத்தில் கனத்திருக்க கலங்கி நிற்கிறார்கள் இன்றும் அந்த காலத்திடம் விடை தேடி!      பின் அலுவலர் ஏதோ கூட்டத்திற்க்காக வெளியூர் சென்றிருப்பதாகவும் அடுத்த நாள் தான் வருவார் என்று செய்தி அறிந்ததால் அனைவரும் அவரவர் பாதையில் பிரிந்தோம்!!!!
           அடுத்த நாள் மீண்டும் அதே அலுவலகம் நான் அலுவலகத்தை அடையும் போது பூட்டியே இருந்தது. தென்னை மரத்தடியில் சைக்கிலை வசதியாக நிறுத்தி பின் சீட்டில் அமர்ந்து மரத்தில் சாய்ந்த படி நேற்றைய நிகழ்வுகளின் நினைவுகளை அசைபோட மனம் கொஞ்சம் கனத்து தான் போனது! நிமிடங்கள் சில கடந்தது தான் அறிந்தேன் தாமதமின்றி வந்துவிட்டார் தலைமை அலுவலர். 
      அப்பாடா என்று ஒருவழியாக கையெழுத்தை வாங்கிக்கொண்டு அடுத்த அழுவலகம் நில வருவாய் அலுவலர் அலுவலகத்தை அடைந்தேன். இங்க கையெழுத்து வாங்கிவிட்டால் வேலை முடிந்துவிடும் என்று (தப்பு கணக்கு போட்டுட்டேன்) நினைச்சிட்டே  போனா அங்க அவர் தாசில்தார் அலுவலகத்துக்கு போய்விட்டதாக சொன்னார்கள் இன்னைக்கு விட்டா விடுமுறை முடிந்துவிடும் என்று நினைத்து மீண்டும் காத்திருக்க ஆரம்பித்தேன். 
        இங்கு என்னோடு நான்கு பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள்! வயதானவர் ஒருவர் மகனுக்கு வாரிசுச்சான்றிதழ் வாங்கவும், நடுத்தர வயது பெண்மணி குடியிருப்புச் சான்றிதழ் வாங்கவும், ஒருவர் மகளுக்கு ஜாதிச் சான்றிதழ் வாங்கவும் வந்திருந்தார்கள். மணி நன்பகலை கடந்தது அவரவர் உணவு அருந்தவும் சென்றுவிட்டு வந்துவிட்டார்கள் நான்கு முறை அங்கிருந்த அலுவலக உதவியாளரை கேட்டுவிட்டேன் அலுவலரின் வருகையைப்பற்றி. பாவம் அவர் எத்தனை பேருக்கு தான் பதில் சொல்வார். "அலுவலர் தாசில்தாரோட இருக்காங்க கூட்டம் முடிஞ்சு தான் வருவாங்க!" என்று. 
      உணவு அருந்திவிட்டு வந்தவர்கள் அனைவரும் அக்கரையுடம் ஒரு விசாரிப்பும் போட்டுவிட்டார்கள். "ஏம்மா சாப்பிட போகலியா? காலையில இருந்து இங்கேயே உட்கார்ந்திருக்க போய் கடையில எதாவது சாப்பிட்டுட்டு வாம்மா!" என்றார்கள். பின் உடனிருந்த பெண்மனி “தண்ணீர் வேண்டுமா?” என்று கேட்டதும் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது! இந்த அனுதாபங்களும் விசாரிப்புகளும் நகரத்து மக்களிடம் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நான் இந்த கிராமத்தை சேர்ந்தவளாக இருப்பதில் கொஞ்சம் கர்வமும் இருந்தது என்னுள்!!! எத்தனை சுதந்திரம்!
         
 அதே ஒரு முறை நகரத்து பக்கம் ஒரு அலுவலகத்துக்கு சென்றிருந்த போது அனைவரும் அருகில் இருப்பவர்கள் நல்லவர்களா? திருடர்களா? என்று ஒருவரை ஒருவர் வெறித்துப்பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்ததையும் கவனித்திருக்கிறேன்! ஏன் இத்தனை வேறுபாடுகள் என்று கொஞ்சம் அலசிக்கொண்டிருக்க அருகில் இருந்தவர்கள் ஏதோ உரையாட ஆரம்பித்தார்கள். அதில் ஒருவர் தன் பையில் இருந்து நான்கைந்து புகைப்படங்களை எடுத்துக்காட்டி தன் மகனை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். நான் அருகில் அமர்ந்திருக்க அவர் என்னிடமும் திரும்பி புகைப்படத்தை கொடுத்து “இது தான் மா என் புள்ள ஆறு மாசத்துக்கு முன்னால எடுத்தது எப்படி இருந்தான் பாரு” என்றார் எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை.    
    அப்பொழுது அவரிடம் உரையாடிக்கொண்டிருந்தவர் என்னிடம் "இவர் பையன் ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னால பாம்பு கடிச்சு இறந்துட்டான்" என்றார். அதற்கு இவரோ " இல்லமா! அவனக் காப்பாத்தி இருக்கலாம் என்னாச்சு ன்னே தெரியல நாங்க அப்பவே ஆஸ்ப்பத்திரியில சேத்திட்டோம் . ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லேன்னு ஒரு ஊசியை மட்டும் போட்டாங்க அப்புறம் ஒருத்தரும் என் புள்ளய பாக்கவே இல்ல. கொஞ்ச நேரத்துலயே உசிரு போயிடுச்சு!! அவங்க தான் ஏதோ பன்னிட்டாங்க! என் புள்ள போய்ட்டான் அத சொல்லி என்னாவப்போது!!" என்றார். நடந்தது என்ன என்று அறிந்தவர் எவரும் இல்லை. அறியாமையால் சொல்கிறார்களா? அல்லது சிலரது அலட்சியமா? என்று எதுவாக இருப்பினும் இப்படி முதல் புள்ளியும் முற்றுப்புள்ளியும் இல்லாத பல கேள்விகள் இதயத்தை ஆழமாகத் தீண்டத்தான் செய்கிறது!
         
இந்த அவசர உலகத்தில் இந்த உயிரும் விலையற்றுப்போகுதோ என்ற சந்தேகம் எழத்தான் செய்கிறது! கேள்வியோ பதிலோ அவரது பேச்சுக்கு என்னிடம் மருமொழி ஏதும் இல்லாமல் தான் திகைத்தேன்! தவறுகள் எங்கே என்று தெரிந்தால் தான் இங்கு திருத்தங்களை பற்றியே நாம் யோசிக்க முடியும்! ஒரு பக்கம் தவறுகள் என்றால் சில பக்கம் பிழைகளாகி நிற்கின்றன!!! இப்படி எதை எதையோ மனம் யோசிக்கப்போக அலுவலர் வந்துவிட்டார். எனது விண்ணப்பத்தை அவர் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்க நானும் அவர் கையெழுத்திட காத்திருந்தேன்(கடைசி கட்ட காத்திருப்பு). ஒருவழியாக கையெழுத்தை வாங்கிவிட்டு வெளியேருகையில் என்னோடு இருந்த அனைவரிடமும் சொல்லி விட்டு கிளம்பினேன்.
         அடுத்த நாள் அடுத்த கட்ட பயணம் தாசில்தார் அலுவலகம். எப்பொழுதும் பரபரப்பாக இருக்கும் வளாகம் வெளியே இருந்து பல முறை கவனித்திருக்கிறேன்! அன்றும் அப்படி தான் இருந்தது. படிக்க எழுத தெரியாதவர்களுக்கு விண்ணப்பம் எழுதிகொடுத்துக்கொண்டிருக்கும் உதவியாளர், உத்தரவின்றி உள்ளே வரக்கூடாது என்று அங்கங்கு அச்சுருத்தும் பலகைகள், கட்டு கட்டாக குவியும் விண்ணப்பங்கள் என்று புதிதாய் நுழைந்த எனக்கு வித்தியாசம்மக தான் இருந்தது! எப்படியோ ஒரு வழியாக சரியான அலுவலரை அறிந்து விண்ணப்பத்தை சமர்ப்பித்துவிட்டு வெளியேருகையில் இருந்த நிறைவு இரண்டே நாட்களில் சான்றிதழை கையில் பெற்ற சந்தோஷம் ஒரு பக்கம் இருக்க இந்த மூன்று நாட்கள் கழிந்த விதமும் சந்தித்த நபர்களும் இதயத்தில் தொடுக்கப்பட்ட கேள்விகளும் இன்னும் ஈரம் காயாமல் இருக்க நானும் அடுத்த நாள் விடியலை நோக்கி!!!!!!


32 comments:

  1. பயணங்கள் சிறந்த அனுபத்தை பெற்றுத்தரும் என்று இறையன்பு அய்யா அவர்கள் சொல்லியிருக்கிறார். தங்களுக்கு ஏற்ப்பட்ட அனுபவத்தை எங்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டமைக்கு மிக்க நன்றி. அதிலும் தங்களுக்கு ஏற்ப்பட்ட அனுபவ உணர்வை, அப்படியே எங்களிடமும் பிரதிபலிக்கச்செய்யும் அழகான எழுத்துநடை. நன்றி!

    ReplyDelete
    Replies
    1. தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி அண்ணா!

      Delete
  2. நல்ல அனுபவம்...

    ReplyDelete
    Replies
    1. தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி!

      Delete
  3. கனவுகள் அற்ற வாழ்க்கையின் நிஜ முகத்தை கொஞ்சமே கொஞ்சம் தரிசித்து இருக்கிறீர்கள் ! சாதாரண பாமரர்களின் தினப்படி வாழ்க்கையின் அவலத்தை நினைத்தால், நாம் குளிரூட்டப்பட்ட உணவகங்களில் அமர்ந்து அசைவத்தில் புது ஐட்டம் என்ன இருக்கிறது என்று மெனு கார்டை மேயும்போது குற்ற உணர்ச்சி மேலிடவே செய்கிறது !
    நாம் அந்தக் குற்ற உணர்வின் தலையில் ஒரு தட்டு தட்டி அதை அமைதியாக்கி, நம் உடன் வந்த நண்பர்களைப் பார்த்து புன்னகைத்தபடி சகஜமாக முயல்கிறோம் !!!

    அப்புறம் அடிக்கடி தாசில்தார் அலுவலகம் போகாதீர்கள் ! ஞானோதயம் ஏற்பட்டு புத்தர் கித்தர் ஆகிவிடப் போகிறீர்கள் !!

    ReplyDelete
    Replies
    1. தாங்கள் சொன்ன தருணங்களையும் குற்ற உணர்ச்சியையும் நானும் பல முறை அனுபவித்திருக்கிறேன். அனாவசியமாக பல விஷயங்களில் கலந்து கொள்ள நேரிடும் போது ஒரு குற்ற உணர்வு எழவே செய்கிறது! சில தருனங்களை தவிர்த்துவிட முடிகிறது ஆனால் சில சமயம் முடியாமல் தோற்கிறேன்!!தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி அண்ணா!

      Delete
  4. அரசாங்க அலுவலர்களுக்கு பொறுப்பு கிடையாது... மாதாமாதம் சம்பளம் வந்தால் மட்டும் போதும் வேளை பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எல்லாம் வராது. போது மக்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பொறுமையாக பதில் சொல்ல வேண்டும் தெளிவு படுத்த வேண்டும்ன் என்ற அக்கறை எல்லாம் கிடையாது.... இன்னும் எத்தனையோ கிடையாது கிடையாது கிடையாது என்று சொல்லிக் கொண்டே செல்லலாம்..... காரணம் அத்தனை அனுபவப்பட்டவன்...


    சிலரைத் தவிர பலரும் அப்படித் தான் உள்ளார்கள்

    ReplyDelete
    Replies
    1. நிதர்சனமே அண்ணா!தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி அண்ணா!

      Delete
  5. நீங்கள் ஒரு கவிஞர். எழுத்தாளர். // எத்தனை இருப்பினும் மனித மனம் நினைப்பதற்கும் காலனின் கிறுக்கல்களுக்கும் வேறுபாடுகள் இருப்பது நிதர்சனம் தானே!!! // என்றபடி நினைவலைகளைப் பதிவாகப் போட்டு விட்டீர்கள்.

    இது மாதிரியான இடங்களில் தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று உன்னிப்பாக கவனித்தாலே போதும். நமது அலைச்சலும் கஷ்டமும் மற்றவர்களோடு ஒப்பிடுகையில் ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடுகிறது. அங்கு வெளியில் இருக்கும் “இந்தியன்”களில் சிலரை நீங்கள் பார்க்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

    ReplyDelete
    Replies
    1. மிகவும் சரி Sir! பலரைப் பார்க்கையில் அப்படி தான் தோன்றுகிறது "இவர்களை விட நாம் என்ன கஷ்டப்பட்டுவிட்டோம்" என்று!!தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி Sir!

      Delete
  6. நிஜத்தை நேரடியாக தரிசித்திருக்கிறீர்கள். அரசாங்க அலுவல் என்றாலே கேள்வி கேட்க யாருமில்லை என்கிற மிதப்பும் கூடவே அங்கிருக்கும் மனிதர்களுக்கு(?)வந்து விடுகிறது யுவராணி. எத்தனை எத்தனை ஜனங்கள் தங்கள் வேலைகளை விட்டுவிட்டு இப்படி அவஸ்தைப்படுகிறார்கள் என்பதை நேரில் பார்த்தால் மனது கனத்துவிடும். உங்களுடையது மென்மையான இதயம் என்பதால் வேதனைப்பட்டிருக்கிறீர்கள். எனக்கும் இந்த வருத்தமும் அனுபவமும் உண்டு யுவராணி.

    ReplyDelete
    Replies
    1. மிகவும் சரியே அக்கா! இங்கு மற்றவர்களின் அவஸ்த்தைகளை அலட்சியம் செய்கிறவர்கள் தான் மிகுந்திருக்கிறார்கள்!

      Delete
  7. neengal santhiththa thaay - makan/ thanthai -makan/
    visayangal ennai vekuvaaka paathithathu ...

    ReplyDelete
    Replies
    1. நாம் வருந்தியதற்கு காரணம் வேறாக இருக்கலாம் அண்ணா! ஆனால் எழுதும்போதும் சரி அங்கிருந்த தருனத்திலும் சரி என்னை அதிகமாய் பாதித்த விஷயம் அதுவே அண்ணா!!

      Delete
  8. இன்றைய வலைச்சரத்தில் உங்கள் வலைப்பூ பற்றிச் சொல்லும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.நேரமிருந்தால் பாருங்கள்

    ReplyDelete
    Replies
    1. வலைச்சரத்தில் என் வலைப்பூவினை அறிமுகப்படுத்தியமைக்கு மிக்க நன்றி Sir!

      Delete
  9. அரசு அலுவலகங்களில் நடக்கும் யதார்த்தம்...

    ReplyDelete
    Replies
    1. தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி Sir!

      Delete
  10. இந்த அவசர உலகத்தில் இந்த உயிரும் விலையற்றுப்போகுதோ என்ற சந்தேகம் எழத்தான் செய்கிறது! கேள்வியோ பதிலோ அவரது பேச்சுக்கு என்னிடம் மருமொழி ஏதும் இல்லாமல் தான் திகைத்தேன்! தவறுகள் எங்கே என்று தெரிந்தால் தான் இங்கு திருத்தங்களை பற்றியே நாம் யோசிக்க முடியும்! ஒரு பக்கம் தவறுகள் என்றால் சில பக்கம் பிழைகளாகி நிற்கின்றன!!! வாழ்வியலின் உண்மைகளை நீங்கள் உணர்ந்ததை விளக்கிய விதம் அருமை.

    ReplyDelete
    Replies
    1. தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி அக்கா!

      Delete
  11. வணக்கம்
    யதார்த்தமாய் சொல்லி விட்டீர்கள்
    தங்கள் வலைப்பதிவு மிக அருமை
    என்னுடைய புதிய வலை பதிவு ( blog ) .
    என் கவிதுளிகளின் தொகுப்பு இங்கே ,
    வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும்
    http://kavithai7.blogspot.in/
    புது கவிதை மழையில் நனைய வாருங்கள்
    நீங்கள் தமிழர் என்ற பெருமிதத்துடன்
    என்றும் அன்புடன்
    செழியன்.....

    ReplyDelete
    Replies
    1. தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றிங்க!

      Delete
  12. சரியான அலுவலரை அறிந்து விண்ணப்பத்தை சமர்ப்பித்துவிட்டு வெளியேருகையில் இருந்த நிறைவு இரண்டே நாட்களில் சான்றிதழை கையில் பெற்ற சந்தோஷம் ஒரு பக்கம் இருக்க இந்த மூன்று நாட்கள் கழிந்த விதமும் சந்தித்த நபர்களும் இதயத்தில் தொடுக்கப்பட்ட கேள்விகளும் இன்னும் ஈரம் காயாமல் இருக்க நானும் அடுத்த நாள் விடியலை நோக்கி!!!!!


    அனுபவங்களைப் பதிவு செய்த விதம் அருமை
    வாரம் ஒரு பதிவாவது தரலாமே ?
    நல்ல் வீரிய மிக்க விதை நெல்லை விதைக்காது
    வீட்டில் வைத்திருப்பதைப் போல
    தங்கள் எழுத்துத் திறனை அதிகம்
    பயன்படுத்தாது இருக்கிறீர்கள்
    என்கிற ஆதங்கம் எனக்குண்டு
    அடுத்த பதிவை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து..!

    ReplyDelete
    Replies
    1. மன்னிக்கவும் சார்! வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்ட தேடலின் பழுவில் பதிவில் சரியாக கவனம் செலுத்த முடியவில்லை! இன்னும் ஓரிரு மாதங்கள் தொடரும் என நினைக்கிறேன் சார்!எனது வெட்டிப்பொழுதுகள் அனைத்தையும் பதிவு எழுதுவதில் தொடர்ந்த போதும் என்னால் மாதம் மூன்று பதிவுகள் கூட போட முடியவில்லை என்ற வருத்தம் எனக்கும் உண்டு சார்! தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி!

      Delete
  13. வாழ்கையின் முரண்பாடுகளை அழகாய் உணர்ந்தேன்..
    தெளிவாய் உணர்தியிருக்கிறாய். யுவா..

    ReplyDelete
  14. உண்மை தான் சொந்தமே!!நாளும் பொழுதும் இப்படியாய் எத்தனை எத்தனை வினாக்கள்???ஃஇன்னும் முளைத்தபடியே தான் இருக்கின்றன.அருமையான வார்த்தைப்பிரயோகங்களோடு சிறப்பாகப்பதிந்து இருக்கிறீர்கள் சொந்தமே!!வாழ்த்துக்கள்.சந்திப்போம்.

    ReplyDelete
    Replies
    1. தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி அக்கா!

      Delete
  15. முதல் புள்ளியும் முற்றுப்புள்ளியும் இல்லாத பல கேள்விகள் இதயத்தை ஆழமாகத் தீண்டிய பகிர்வுகள் !

    ReplyDelete
    Replies
    1. தங்களது வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் மிக்க நன்றி அக்கா!

      Delete
    2. //இந்த அவசர உலகத்தில் இந்த உயிரும் விலையற்றுப்போகுதோ என்ற சந்தேகம் எழத்தான் செய்கிறது!

      கேள்வியோ பதிலோ அவரது பேச்சுக்கு என்னிடம் மறுமொழி ஏதும் இல்லாமல் தான் திகைத்தேன்!

      தவறுகள் எங்கே என்று தெரிந்தால் தான் இங்கு திருத்தங்களை பற்றியே நாம் யோசிக்க முடியும்! ஒரு பக்கம் தவறுகள் என்றால் சில பக்கம் பிழைகளாகி நிற்கின்றன!!!//

      சந்தித்த மனிதர்களைப்பற்றியும் அவர்களின் சோகக் கதைகளைப்பற்றியும், விரிவாக அழகாக கோர்வையாக எழுதியுள்ளீர்கள். மனமார்ந்த பாராட்டுக்கள்.

      சமூக அவலங்கள் இதுபோலத்தான் உள்ளது.
      முடிவு தெரியாத பிரச்சனைகள் நீடிக்கத்தான் செய்கிறது. ;(

      Delete
    3. //இந்த அவசர உலகத்தில் இந்த உயிரும் விலையற்றுப்போகுதோ என்ற சந்தேகம் எழத்தான் செய்கிறது!

      கேள்வியோ பதிலோ அவரது பேச்சுக்கு என்னிடம் மறுமொழி ஏதும் இல்லாமல் தான் திகைத்தேன்!

      தவறுகள் எங்கே என்று தெரிந்தால் தான் இங்கு திருத்தங்களை பற்றியே நாம் யோசிக்க முடியும்! ஒரு பக்கம் தவறுகள் என்றால் சில பக்கம் பிழைகளாகி நிற்கின்றன!!!//

      சந்தித்த மனிதர்களைப்பற்றியும் அவர்களின் சோகக் கதைகளைப்பற்றியும், விரிவாக அழகாக கோர்வையாக எழுதியுள்ளீர்கள். மனமார்ந்த பாராட்டுக்கள்.

      சமூக அவலங்கள் இதுபோலத்தான் உள்ளது.
      முடிவு தெரியாத பிரச்சனைகள் நீடிக்கத்தான் செய்கிறது. ;(

      Delete