Friday, November 17, 2017

என் முதல் கவிதை!


தொலைந்து போன
என் கனவுகளை
தேடிப்பிடித்து சேகரித்து
சித்திர தேரில் பூட்டி
என் எண்ணங்களுக்குள்
வீதி உலா செல்கிறது
என் முதல் கவிதை!

Sunday, November 12, 2017

மாற்றத்திற்காக!

உறவுக்கும் உணர்வுக்குமான
யுத்தம் நீள்கிறது வாதங்களின்றி,
சிலநேரம் வாதிட
வார்தைகளின்றிபோகிறது
என்ன செய்வது?



எண்ணங்களை வெளிப்படுத்த
கிடைக்காத சரியான வார்த்தை
காரணமாகிபோகிறது
பல நேரம் வாதத்திற்கும்
சில நேரம் பிரிவிற்கும்!

என் எண்ணங்களை சித்தரித்து,
என் உணர்வுகளுக்கு
உருவம் கொடுத்து,
என் கனவுகளையும்
அவர்களே செத்துக்குகிறார்கள்!

பாதையில் முட்களிட்டு
நான் தவறும்படி பதிவிருந்து
நான் விழுகையில் மகிழ்ந்து
மீள்கையில் மீண்டும் விழும்படி
என் பாதையை வகுக்கிறார்கள்
உனக்கு துணை நிற்கிறேன்
என்று சொல்லி!

நான் விழுகையிலும்
சந்தோஷித்தே மீள்கிறேன்
என்றாலும் பரிதாப அம்பெய்து
அதிலும் பெருமை கொள்கிறார்கள்!

நான் துணிகையில்
துணை நில்லாது,
நான் துவலுகையில்
துணிச்சலில்லை
என்று புறம் பேசியும்
திருப்தியடையார்கள்!



என் முகவாடலுக்கு
கதை வசனம் எழுதி
அவர்களுடைய
அறியாமைக்கு தீனிபோட்டு
கவனிக்காதே போகிறார்கள்
என் நேர்மறையான எண்ணங்களை!

"உன் வாழ்க்கை புத்தகத்தில்
நீ தொலைத்த
பக்கங்களின் கூச்சல்
உன் வார்த்தைகளில்
தொனிக்கிறது" என்று சொல்லி
அலசுகிறார்கள்
திறக்கப்படாத என்
வாழ்க்கை புத்தகத்தின்
முத்திரை போடப்பட்ட பக்கங்களை!

என் வார்த்தைகளின் தொனி
என் இளைப்பாறல் அல்ல
மனிதமன மாற்றத்திற்காக!

Sunday, November 5, 2017

முகமூடியை கழட்டேனடா(டி)!

அணிகிறேன் முகமூடியை
உன் மனம் விழிக்காதிருக்கையில்
உன் உணர்வுகளுக்குள்
என் உணர்வு எட்டாதிருக்கையில்
நீ விழித்துணரும் வரை
கழட்டேனடா(டி) முகமூடியை!


முன்னொன்றும் பின்னொன்றும்
முகம் காட்டும் உன் முன்
இருந்துவிட்டு போகிறேன்
கோவக்காரியாய்!

உன்னை நீயே பலவீனமாய்
காண்கையில் ஏற்க இயலா
உன் இயலாமை முன்
இருந்துவிட்டு போகிறேன்
தகுதியற்றவளாய்
என் முகம் காட்டேன் நான்!


பலமானவள் என்றெண்ணி
தோழமையாய்
தலை சாய்க்கையில்
உனக்கு ஆறுதலுண்டென்றால்
என் முகம் காட்டேன் நான்!

தேடும்போது கரம் நீட்டாது
வீரம்காட்டும்
உன் ஆணவத்தின் முன்
என் உணர்வுகளுக்குள்
வேட்கை துளிர் எத்தனித்ததை
காட்ட என் முகமூடி கழட்டேனடா(டி)!

உன் விலா என் வித்தென்பதால்
உன் விரல் நீட்டலுக்கு
காரணமில்லாதிருந்தும்
விடை கேட்கும் உன் முன் 
என் நிஜமுகம் காட்டேன் நான்!

என் முகம் காண
நீ விரும்பாதிருக்கையில்
நானும் கழட்டேனடா(டி)
என் முகமூடியை
இருந்துவிட்டு போகிறேன்
வீம்புக்காரியாய்!


கொடுக்கப்பட்டதென்று 
என்னை கண்டதால்
எடுத்துக்கொள்ள
அதிகாரம் கொடேன் நான்,
தேடிக்கொள்ளப்பட்டதென்று
உணரும் வரை
கழட்டேனடா(டி) முகமூடியை!

Saturday, October 21, 2017

சிறகுகள் விரிக்கிறேன்! (மீதமாய் போவேனோ நானும்! - பகுதி-2)

         


          இதோ விரிக்கிறேன் என் சுதந்திரச் சிறகுகளை.. படித்தது கணினிப் பொறியியல் என்றாலும் என் இயல் என்னவோ அத்துறையின் வேலைவாய்ப்பில் விருப்பமில்லாதது.  ஆனால் நிஜம் என்னவோ தேவைப்பட்ட நேரத்தில் தேவையானதை தேவை இல்லாதவர்களுக்கே கொடுக்கும் காலம். தேவையான நேரத்தில் கிடைக்கப்பெற்ற என் துறையின் வேலை தேவையற்றதாய் போனதெனக்கும் கொஞ்ச நாட்களிலேயே. அதில் பெரும் வருத்தமும் உண்டு சந்தோஷமும் உண்டு. சந்தோஷம் என்னவெனில் "எதை நீ அடைய வேண்டும் என்று ஏங்கித் தவிக்கிறாயோ அதை நீ அடைவாய்" (என்று எங்கோ படித்தது அடிக்கடி நினைவு கூறுவதுமானது) இவ்வாறே ஏங்கித் தவித்து அடைந்தேன் விரும்பிய வேலையை.
    கண்களை மூடியபடி எப்பொழுதும் தாயின் அரவணைப்பில் மயங்கிக்கிடப்பது போலத்தான் பள்ளி கல்லூரிக்காலம்! மனது விழித்தெழும்போது நாம் எதிர்நிற்பது சமூகம் அன்றி வேறேதுமில்லை  என்றறிகையில் மீதமாய் போனேனோ நானும் என் கல்லூரிக்காலங்களின் நினைவில்!
        கற்றதை எண்ணி திகைத்து சுய தகுதியை காட்ட காத்திருக்கையில் எல்லாம் அர்த்தமின்றி போனது, படித்தது போதுமானதாயிருந்தது சம்பாதிக்க ஆனால் மீண்டும் குழந்தையாக வேண்டியிருந்ததே வாழ்க்கை பாடத்தை கற்க என்ன செய்வது மீண்டும் பள்ளியா??

 
     கல்லூரிக்கருவறைக்கு விடை கொடுக்கும்போதே அறிந்தேன் தனி மனித சுதந்திரம் துளிர்விடுவதை! இங்கு திராணி வேண்டும் மறக்கவும் மன்னிக்கவும், தொலைத்தாக வேண்டும் கோபத்தையும் வெறுப்பையும், கசப்பானதாய் இருந்தாலும் உட்கொண்டே ஆக வேண்டும் பொறுமையையும் சகிப்புத்தன்மையையும், இங்கு பள்ளிகள் வேறுபடலாம் ஆசிரியர்கள் வேறுபடலாம் பாடம் ஒன்று தான்!
       இங்கு தேர்ச்சிபெற்றவர்களும் உண்டு தோற்றவர்களும் உண்டு நான்  இப்போதும் நடு பெஞ்சு தான்! இங்கு கற்றல் நாட்களை விட தேர்வு நாட்கள் தான் அதிகம் ஒவ்வொருநாளுமாகவும் இருக்கலாம். தேர்வின் பிழைகளிலேயே கற்க வேண்டும். இங்கு நமக்கு சொல்லிக்கொடுக்க சில நேரம் ஆட்கள் இருப்பார்கள் ஆனால் கேட்க நம்மிடம் மனது இருக்காது காப்பி அடிக்க கௌரவம் தடை போடும். ஆனால் கற்றே ஆக வேண்டும் மனிதத்தையும் மனித இயல்பையும்! படிக்காமல் போனாலோ காலம் கடந்து திரும்பி பார்க்கையில் ஒன்று நம்மை தொலைத்திருப்போம் அல்லது பலரை இழந்திருப்போம்!  மீதமாய் போவேனோ நானும் என் கனாவை செதுக்க கற்றலின் காதலில்! கற்கிறேன் கடக்கிறேன் ஒவ்வொரு நாளும் காதலாய்!


மீதமாய் போவேனோ நானும்! - பகுதி-1 -ஐ  படிக்க..

Thursday, October 19, 2017

எனது பொழுதுகள்!


கருவறை தாண்டி
மடியறை தவழ்ந்து
வகுப்பறை புகுந்து
வகுக்கப்பட்டதில் பதப்படுத்தப்பட்டு
நேற்றைய வாழ்க்கையின்
எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட
எனது கனவுகளை
செதுக்கி உயிர் கொடுக்க
நாளை நாளை என
நான் கடத்தும் இன்று!

Saturday, October 14, 2017

நிழல்!

யார் இருந்தாலும்
இல்லையென்றாலும்
நீ மட்டும் என்னோடு!



சில நேரம் 
என் முன்னே சென்று
என்னை தாங்கிப்பிடிக்கிறாய்!
சில நேரம் 
என் பின்னே வந்து
என்னை கடக்கச்செய்கிறாய்!
சில நேரம் என்னில
தஞ்சம் கொள்கிறாய்!
சில நேரம் 
என் தோள் சாய்கிறாய்!
சில நேரம்
என் கரம் பிடித்துக் கொள்கிறாய்!
பிறர் காணும் பிம்பமாய்
நீ இருந்தாலும்
பிறர் காணா 
என் உணர்வுகளை
நீ மறைப்பதும்
விடியலில் என்னைக் காண
காத்திருக்குதலின் இருளில்
உன் மௌனமும் கொஞ்சம் அழகு! 
என் நிஜமெனக் காண்கிறேன்
உன்னை!

Friday, October 6, 2017

மௌனம்!



அலைகளின் ஓசையில் சேகரித்து
உன்னை காற்றின் இசையில் கலந்துவிடுகிறேன்!
வாழ்க்கையை படிக்கிறேன்
உன் ஆர்பறிப்பில்!

உருகும் மெழுகுவர்த்தியின்
ஈரம் காயும் முன் உன்னை
கொள்ளை கொண்டு
இலகச்செய்கிறேன்
காற்றுக்கிசைந்தாடும்
திரி நெருப்பில்!

மழலையின் விழியில் விழுந்து
அம்மாவின் நெற்றி முத்தத்தில்
மீள்கிறேன் உன்னோடு!

பயத்தின் ஆழத்திலும்
சந்தோஷத்தின் உச்சியிலும்
முகர்ந்து சுகித்து
இரவின் இருளில்
சில்வண்டுகளின் சினுங்களிலும்
எறும்புகளின் ஆடல் பாடல்
கலாட்டாக்களிலும்
சிலிர்த்து சிலாகிக்கிறேன்!

தோள் சாய்கிறேன்
காத்திருப்பின் கூச்சலிலும்
தாகத்தின் வறட்சியிலும்!
உணர்ச்சிவசப்படுகையில்
அசட்டை செய்து
தாழ்மையினால் ஆட்கொள்கிறாய்
ஊன்றி நிற்கையில்!

விடியலில் வெகுண்டெலும்
உன்னுள் விதைவிதைத்து
இரவு தலை சாய்க்கையில்
என் நாட்களை
அருவடையும் செய்கிறேன்!
மௌனமே என்னை ஆட்கொள்!

Saturday, September 30, 2017

மனமே கேளாயோ!

மனமே நீ கேளாயோ! கேள்!
அவன்  கேட்பான் நீ உரக்கச்சொல்!


மூடன் என்பான்
மனிதம் என்று சொல்!
கர்வம் என்பான்
சுயமரியாதை என்று சொல்!
மறந்தாயா? என்பான்
மன்னித்தேன் என்று சொல்!

மறைக்கிறாயா? என்பான்
நடுநிலை என்று சொல்!
வேரறு என்பான்
அஸ்திபாரப்படு என்று சொல்!
வலி என்பான்
பாடம் என்று சொல்!

போதும் என்பான்
தாகம் என்று சொல்!
பிழைக்கத்தெரியாதவன் என்பான்
அறம் என்று சொல்!

தோல்வி என்பான்
தொடக்கம் என்று சொல்!
முடிந்தது என்பான்
அறைப்புள்ளி என்று சொல்!

பிழை என்பான்
கற்றல் என்று சொல்!
தேறினவன் என்பான்
பக்குவம் என்று சொல்!

அடிமை என்பான்
பற்று என்று சொல்!
அவன் உன்னை கண்டான்!

அனுமதியாதே மனமே,
சாளரத்தினூடே நுழைந்து
உன்னை பற்றிக்கொள்ள
அனுமதியாதே!

சில பக்கங்களை மறைத்துவை
உன் வெற்றியில்
அவை வெல்லட்டும்!

தர்க்கங்களில்
வார்த்தைகளை தேக்கிவைத்து
உன் வாழ்க்கையை
வரைந்துகொள்!

பிழையற்ற சித்திரமாய்
உன்னைக்கண்டு
அவன் மனம் சிறைப்பட்டிருக்க
அறிவான் அவனும் தான்
அவனில் ஒருவன் என்று!

அவனை சமூகம்
என்று சொல்லாதே,
உன்னில் ஒருவன்
என்று சொல்!

Saturday, April 1, 2017

பதில் வேண்டி!


அகண்ட உலகம்
விரிந்து கிடக்கும் வானம்
பறந்து விரிகிற மனிதகுலம்
அதில் தொலைந்து போகிற
மனிதம்!



சிசுவாய்  நான்!
விழித்துக்கிடந்து இருளறைக்குள்
விடியலை தேடும் முன்
என்னை கனித்தறிந்து
கருவறுக்க நிந்திக்கும்
மனிதக்கரையானுக்கு வாழத்தவிக்கும்
கருவாய் தெரியாது போனேனோ நான்!

மழழையாய் நான்!
விழித்தெழாத கனவுகளோடும்
ஆசைகளோடும்,
என்னவென்று அறியாது?
ஏனென்று அறியாது?
அரவணைப்பால் கைதுப்பட
ஏங்கிக்கிடக்கையில்
பணத்திற்காக விலைப்பொருளாய்
போனேனோ நான்!

தீண்டப்படாதவனாய் நான்!
விழித்திருந்தும், விடையறிந்தும்
விலக்கிவைக்கப்பட்டு
உரிமைகள் இன்றி
உணர்வுகள் அறுக்கப்பட்டு
ஜாதிக்கு தீனியாய் போனேனோ நான்!

பெண்ணாய் நான்!
உன்னிலிருந்து வந்ததவள்
என்பதால் என்னவோ
உன் கீழ் இருப்பதாகவே
தெரிவித்து வளர்க்கப்பட்டு
உன்னால் வதைக்கப்பட்டு
வாழ்க்கையிழந்து போகையில்
ஒரு பொழுதேனும் உனக்கு
உணர்வுள்ள உயிராய் தெரியாது
போனேனோ நான்!

ஏழையாய் நான்!
பணமின்மைக்கு அப்பால்
விலகாத பார்வைக்கு
எழனப்பார்வையை
எதிர்த்து எத்தனிப்பவனாய்
தெரியாது போனேனோ நான்!

இயலாதவனாய் நான்!
இருந்தும் இல்லாதவர்களுக்கு
மத்தியில் என்னிடம்
சிக்கிக்கொண்ட இழப்புகளை
நிறை செய்ய போராடுபவனாய்
தெரியாது போனேனோ நான்!

நான் நானாக இருக்க
பதில் தேடி சுற்றித் திரிகையில்
பைத்தியமாயும் போனேனோ நான்!