Saturday, January 6, 2018

நாற்று ஒன்று பேசினால்!



விதை நெல்லாய் வீசப்படுகையில் 
பாறையில் பட்டு தெறித்து 
கல்லிடுக்கில் ஈரம் கண்டு 
வற்றும் முன் துளிர்விட்டேன் 
கற்பாறை என்றறியாது!

நீர் வற்றிப்போகையில் 
மழைத்துளிக்கு காத்திருந்தேன் 
காற்றடித்து சென்றதே 
கார்மேகம் நிரம்பி 
மழை வரக்காண்கையில்!

அடித்த காற்றில்
தூக்கி எறியப்பட்டு
நடை பாதையில்
வீீழ்கையில்
தாகம் தலைக்கேற
நாவரட்சியில்
மயங்கிப்போனேன்!

அரிசிப்பருக்கையில்
எழுதப்படுமே மனிதப்பெயர்
என் கருவில் உயிற்கொள்ளும்
அரிசியிலும் யார்பெயரேனும்
எழுத்தப்பட்டிருக்குமா?
அல்லது என் பிறப்பின்
பயனடையாது இப்படியே
மடிந்துபோவேனா?
கனா காண்கிறேன்
வரட்சியின் மயக்கத்தில்!

நாற்றொன்றும் 
வீணாய் போகாது காக்க அன்றொரு விவசாயி
உண்டெனக்கு,
அவன் என் வழி வர 
காத்திருக்கிறேன் இன்று
தாகத்தில்!

என்னை
கவனியாது போகும்
வழிப்போக்கர்கள்..
என்னை மிதித்து போக
நினைக்கும்
பெருநிறுவன கலாச்சாரம்..
காக்க மனதிருந்தும்
வழியில்லாத இயலாதவர்கள்..
வழியிருந்தும் மனமில்லாத
இருக்கிறவர்கள்..
என அனைவரும்
என்னை கடந்து போக
ஒருவராலும் உயிர்பிழைக்க
காத்திருந்து துவண்டுபோனேன்..

இனி பெலன்கொள்ள
காலமில்லை
என் சந்ததி பெருக
பூமியுமில்லை..

என்னை தலையில்
சுமந்து கொண்டாடிய
நாட்கள் ஓய்ந்தது..
இன்று மிதிபட்டு
சாகும் காலம் கடக்கிறேன்..

கலியுக விந்தையில் தோற்கிற
இயற்கையின் வறுமையில்
மலடியானேன் நான்..
தாங்கி சுமக்கும் 
என் உழவனை இழந்து
விதவையும் ஆனேன்..
வேரூன்ற நிலமுமின்றி
உடன்கட்டை ஏற விழைகிறேன் 
என்னவனோடு..

மனிதகருவிலும் கலப்படம்
காணும் விஞ்ஞானம்
நான் மட்டும்
தப்பிப்பிழைப்பதெப்படி...
இயல்பாய் கிடைத்த
இயற்கை வேளாண்மை
பொருட்கள் இன்று
இல்லாதவனுக்கு
இல்லாததாகிவிட்டது...
செயற்கை எங்கும் சிதறி
எண்ணிமுடியாததாய் இருக்கிறது..

மாயை கண்டு வியந்து
என்னை அழித்து
அழிவை தேடுகின்ற
மனிதமே...
எனக்கு விடைகொடு...